تسلیت ماه محرم
20 / اکتبر / 2015
یلدای دوقلویی
24 / ژانویه / 2016

بسمه تعالی

به بهانه دوقلوها.

شباهتها،تفاوتها،فاصله ها(۱)

فرصتی داده شده است به همت روزنامه وزین (ورزش شرق) و همچنین با هماهنگی روابط عمومی محترم دوقلوهای سرزمین خورشید ستونی در اختیار انجمن قرار گیردتا حول مسائل مجموعه دوقلوها، و برنامه های تشکیلاتی،فرهنگی و ورزشی،گفتگوهایی با خوانندگان در میان بگذاریم.
خداوند بزرگ را شاکریم که این اقدام بزرگ فرهنگی به برکت ماه محرم و اشکهایمان بر سیدالشهداء به بار نشست…
در ذهن خودم در حال کند و کاو مسائل بودم که به قلم کلماتم جاری شد که بنویسم از شباهتها و تفاوتهای امروزمان در محرم۶۱هجری با حسین(ع)…!!
به نظرم رسید که کاروان حسین بن علی(ع)از ابتدای حرکتش به سمت مکه تا پایان حرکتش در روز عاشورا و تداوم آن به دست حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع) چه جریان غریب و قریبی برای ما میتواند داشته باشد.
همه ساله برایمان اینگونه بوده است که دقیقاً زمانیکه درگیر و دار مشکلات زندگی روزمره ی خودمان هستیم،بدون توجه به کاروان حسین(ع) سراسیمه تازه بعد از گذشت چند روز از محرم،سیاه پوشی کوچه وخیابان توجهمان را جلب می کنند و تازه می فهمیم محرم رسیده.بدون هیچ آمادگی،بدون هیچ توجهی…
و آنجاست که این جریانی که همه ساله تداوم دارد و عدّه ای را با خود همراه می سازد یقه ما را میگیرد تا در روز تاسوعا،عاشورا،ما را مخاطب((هَل مِن ناصر…))خویش قرار می دهد،چقدر سیدالشهداء دغدغه ی جامعه را داشت و چقدر مردم بی تفاوت بودند به جزهفتادو دو نفر.
آیا این…امروز…بی شباهت با همان روزها نیست.
دقیقاً امروز ما که هر کس درگیر خودش است و خود محوری ملاک اجتماع شده است، مِلّتی ندای هَل من ناصِر را سر داده اند و می گویند:راه نجات مشکلات اقتصادی،فرهنگی…با کار تشکیلاتی و همدلی مرتفع می شود اما کو گوش شنوا…
منِ خوش خیال را ببین که به عنوان یک عضو فعال فرهنگی بعد از سالها کار…هنوز که هنوزه کادر اجرایی دل سوز و متعهد مجموعه مان((دوقلو های سرزمین خورشید))هنوز به تعداد انگشتان دستهایمان نرسیده است.اصلاً انگار کسی…دغدغه ندارد…؟ اصلاًانگار کسی…انگیزه ی همراهی ندارد…؟ شاید هم اصلاً انگار کسی…اعتماد به«یداللّه مع الجماعة»ندارد. بگذریم… این داد من و آن ندای حسین(ع)…هر دو از همین حقیقت سرچشمه گرفته که خدای متعال می فرمایند… «ان اللّه لا یغیر ما بقوم حتی یغنروا ما بقومٍ حتّی یغیّروا ما بأنفسهم»
و این فریادهایی که از ابتدای خلقت تا انتها از حنجره ی ما به آسمان بلند خواهد شد تداعی بخش اصحاب عاشورایی حسین است. اما…من و تو کجا…حسین بن علی(ع) در دانه خلقت کجا…
اما حرف آخر… سخن کوتاه کنم.خواننده عزیز هر کسی در هرجایی هستی و در هر شغلی که بر دوش داری در باب مشابهات ما با جریان کربلا و فاصله و تفاوتمان با آن اصحاب کهکشانی سخن بسیار است که اگر توفیقی یاری کند در شماره های بعد به گفتگو خواهیم نشست.
حرفم را با این جمله تمام کنم که:حسین(ع)زمان ما…مولایمان صاحب الزمان استکه منتظر نشسته تا ما ظهور کنیم والّا او که حاظر است. بیاییم با فراهم کردن مقدمات حضورش فرج وگشایش امور را برای خودمان و تمام کسانی که به بدان ها علاقه داریم را رقم بزنیم. مجموعۀ ی دو قلوهای سرزمین خورشید…همّت کوچکی در حد وسعمان است برای رسیدن به چنین مهمی و تو نیز اگر همراهمان باشی.
مسعود بادفرسا کارشناس ارشد مدیریت و برنامه ریزی فرهنگی “انجمن دوقلوها”

هیئت عزاداری حسینی دو قلویی – استان خراسان دوشنبه۴/۸/۹۴ به مدت ۳شب خیابان آیت اللّه عبادی۳۳- مسجد امام موسی بن جعفر(ع)

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *